Ze haalden ons op met de vrachtwagen, ’s ochtends vroeg. Beton mengen, beton storten, dag in dag uit. Je handen werden er ruw van, je rug krom. En je wist waarvoor het diende.
Laatst liep ik er met mijn kleinkinderen overheen. Ze speelden op het beton, lachten. Ik heb niets gezegd. Sommige dingen vertel je pas als de tijd er rijp voor is.
Ik heb geholpen bouwen wat mijn eigen stad kapotmaakte. Dat draag je je leven lang mee.Cornelis de Wit
Verder luisteren
Verwante verhalen
'43 Toen we de stad uit moesten
Greet was tien toen in 1943 de hele binnenstad moest evacueren voor de Atlantikwall. Eén dag om een leven in een handkar te laden.
Greet Bijl
6 min
'85 Schaatsen op het Noordhollandsch Kanaal
In de strenge winter reed half Den Helder over het kanaal naar Alkmaar. Gerrit viel door het ijs bij de Koopvaardersschutsluis, en lachte.
Gerrit Boon
'72 Onze eerste flat in de Falgabuurt
Wim verruilde de sanering van de binnenstad voor een nieuwbouwflat met warm water en uitzicht. Het wende, langzaam.
Wim Schrijver