De hele kade stond vol vrouwen en kinderen. De kapel speelde, de trossen gingen los, en langzaam schoof het schip weg. Je bleef zwaaien tot je arm er pijn van deed.
Maanden was hij weg. Brieven kwamen met weken vertraging. Als het schip terugkwam stond je er weer, en zocht je zijn gezicht tussen honderd anderen aan de reling.
En dan wordt het stil op de kade. Zo stil. Je loopt naar huis en telt de dagen.Bep Zwart
Verder luisteren
Verwante verhalen
'52 Seinen leren op Fort Kijkduin
Als jonge seiner leerde Jan Verhoeff met lampen en vlaggen praten over het water. Zijn eerste bericht: een verkeerd gespelde scheepsnaam.
Jan Verhoeff
'68 Het licht van de Lange Jaap
Vuurtorenwachter Dirk Rab over 88 gietijzeren treden, mist die dagen bleef hangen, en het schip dat hij nooit zag terugkeren.
Dirk Rab
'43 Bunkers in het duin
Als dwangarbeider stortte Cor de Wit beton voor de kustverdediging. Zestig jaar later loopt hij er met zijn kleinkinderen overheen.
Cornelis de Wit