We wisten dat het de laatste keer was. De vloot zou naar IJmuiden, de haven werd te klein, te ondiep. Maar die nacht zat het net vol alsof de zee ons een afscheidscadeau gaf.
Mijn vader had op ditzelfde tij gevaren, en zijn vader voor hem. Toen we binnenliepen stond half Den Helder op de kade. Niemand juichte. Het was mooi en het was verdrietig, allebei tegelijk.
De zee gaf, en de zee nam. Die nacht gaf ze alles tegelijk.Klaas Bruin, schipper HD-17
Verder luisteren
Verwante verhalen
'37 De vrouwen van de netten
Trijntje Kok boette netten aan de Visbanken, tussen de andere vrouwen. “Onze handen kenden het touw beter dan ons gezicht.”
'43 Bunkers in het duin
Als dwangarbeider stortte Cor de Wit beton voor de kustverdediging. Zestig jaar later loopt hij er met zijn kleinkinderen overheen.
'85 Schaatsen op het Noordhollandsch Kanaal
In de strenge winter reed half Den Helder over het kanaal naar Alkmaar. Gerrit viel door het ijs bij de Koopvaardersschutsluis, en lachte.